Varg – Das Ende Aller Lügen

137 views

Eind november mocht ik de EP van Varg recenseren waar ondanks alle meligheid toch wel wat interessante nummers te ontdekken waren. Ik sloot mijn review af met de hoop dat “Das Ende Aller Lügen” een concept album van het sprookje van Roodkapje zou worden.

Om je niet te laten wachten tot de conclusie, kan ik over mijn verwachting kort en duidelijk zijn: Het is niet het conceptalbum geworden wat ik gehoopt had, helaas! Hopelijk pakt de band dit idee nog wel een keer op, want de eerste aanzet vond ik zeer interessant.

Schreef ik in mijn vorige review nog dat het Duitstalige werk van Varg het wellicht iets minder toegankelijk maakt voor de mainstream luisteraars, nu is het volledige album ook in het Engels beschikbaar. Hoe dit precies in de winkels komt te liggen weet ik op het moment van schrijven nog niet.

VARG is:
Fenrier – drums
Freki – zang/gitaar
Hati – gitaar (live)
Managarm – zang/gitaar/bas
Skoll – bas (live)

Gast bijdragen
Anna Murphy (Eluveitie) – zang (Totentanz)

Track by track

De cd begint met de speech van Charly Chaplin uit “The great dictator” in het Duits. Of dit iets te maken heeft met het nadrukkelijk afstand nemen van het neonazisme waarvan de band nog wel eens in verband is gebracht weet ik niet, maar de tekst blijft tijdloos.

Direct na het einde van de speech, knalt het titelnummer uit de luidsprekers. “Das Ende aller lügen” neemt muzikaal wraak op alle leugenaars en doet dit in een genadeloos tempo. De schreeuwerige zang van Managram maakt dat dit nummer goed overtuigd!

Het derde nummer is getiteld “Revolution” en heeft wat melodieuze metalcore trekjes. Het begint is zeker strak en snel, maar na iets minder dan 1 minuut gaat het tempo richting meezingen a la power metal, om daarna weer te versnellen en vervolgens gaat het tempo er helemaal uit. Het sluit af met power metal-achtige klanken. Slecht is het niet, maar apart is het zeker. Zelfs na meerdere keren luisteren verwonderd het nog steeds.

Nog zo’n apart nummer is “Streyfzug”. De zang is deels afwijkend van de normale zang stijl en het nummer is ook wat trager. Halverwege wordt het bijna pop-muziek als de akoestische gitaar van stal gehaald wordt. Met “Achtung” wordt het wel weer wat meer heavy, en de melodie staat wel in mooi contrast met het ritme. Ook in dit nummer weer een break die bijna tot stilstand komt en dan weer opbouwt.

Het zesde nummer heet “Dunkelheid” en begint met een lekker tempo. Ook hier wordt in sommige delen vertraagt, maar over het algemeen blijft dit nummer beter in het tempo zitten. Alleen het einde bouwt het af, maar dat maakt de overgang naar “Totentanz” subtiel. “Totentanz” begint met een speeldoos, waarna Anna Murphy van Eluveitie het overneemt. De toevoeging van de stem van Anna Murphy geeft dit nummer wel een fraai randje.

“Einherjer” begint met een folk-samenzang, maar bouwt dan al snel weer op naar harde metal. Echter ook dit nummer zit vol met tempowisselingen en stijlwijzigingen. Soms lijkt het er op of er geprobeerd wordt om zoveel mogelijk tempo- en stijlwisselingen in 1 nummer te stoppen.

Ook het op 1 na laatste nummer is hier geen uitzondering op. “Wintersturm” houdt wel meer het tempo vast, maar varieert van vloeiend naar staccato waardoor het nummer onvoorspelbaar wordt. Dit hoeft niet slecht te zijn, maar het is wel heel nadrukkelijk aanwezig. Net als de obligate break halverwege het nummer.

Met “Ascheregen” zijn we aan het laatste nummer toegekomen. Dit nummer is een ballad van het stevige soort en mag er zijn! Het gitaarwerk voelt een beetje aan als BNWOHM en is lekker. Ook de ingehouden power is mooi. Het enige nadeel van dit nummer is de fade-out aan het einde. Jammer!

Engelse versie:

Bij de beschikbaar gestelde versie, zat ook een Engelse versie van de nummers. Wat als eerste opvalt is, dat een aantal titels vertaald zijn naar het Engels en een aantal niet. Aan sommige nummers merk je dat de tekst is ingepast in de muziek en deze nummers komen ook minder uit de verf. “Dance of Death” (“Totentanz”) is 1 van de nummers die fier overeind blijft, net als “The End Of All Lies” (“Das Ende aller Lügen”)

Conclusie:

Helaas is dit album niet het concept album geworden waar ik op gehoopt had. Het lijkt mij een zeer interessant album opleveren, als het hele verhaal verteld wordt van Roodkapje als slechterik en de wolf als slachtoffer. Dit album is voor mij een mengeling van goede nummers en zeer complexe nummers. Met complex bedoel ik niet zo zeer de inzet van instrumenten, maar de stijl- en tempowisselingen. Op het moment van het schrijven van deze review heb ik het album 15 keer geluisterd en ik heb nog steeds het gevoel binnen nummers heen en weer gegooid te worden tussen mooi en onbegrijpelijk. Er zitten écht super stukken bij en sommige nummers zijn ook echt goed. Echter sommige stukken kan ik totaal niet volgen.

Score: 7.5

Tracklist:

01. Der große Diktator
02. Das Ende aller Lügen
03. Revolution
04. Streyfzug
05. Achtung
06. Dunkelheit
07. Totentanz
08. Einherjer
09. Wintersturm
10. Ascheregen